Pracownicy

Jacek Borowski


dr hab.

Jacek Borowski

Wydział Ogrodnictwa, Biotechnologii i Architektury Krajobrazu

Katedra Ochrony Środowiska

+48 22 59 320 71



Podstawowe dane biograficzne

Jestem absolwentem Wydziału Ogrodniczego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.

Miejsce stałego zatrudnienia i zajmowane stanowisko

Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie

Wydział Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu

Katedra Ochrony Środowiska

ul. Nowoursynowska 166,

02-787 Warszawa

adiunkt

Ukończone studia i zdobyte stopnie

Studia magisterskie:

Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie

Wydział Ogrodniczy, 1971 – 1976,

1976 – magister inż. ogrodnictwa

Stopień naukowy doktora:

Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie

Wydział Ogrodniczy

1995 – doktor nauk rolniczych w zakresie ogrodnictwa

Stopień naukowy doktora habilitowanego:

Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie

Wydział Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu

2009 – doktor habilitowany nauk rolniczych w zakresie ogrodnictwa

w specjalności dendrologia

Przebieg pracy zawodowej, zajmowane stanowiska

1976 – 1977 - pracownik fizyczny w Katedrze Roślin Ozdobnych SGGW

1978 – 1983 - własna niewielka firma ogrodnicza produkująca warzywa i kwiaty cięte

1983 – 1986 - samodzielny technolog w Katedrze Przemysłu Fermentacyjnego i Owocowo-Warzywnego na Wydziale Technologii Żywności SGGW

1986 – 1996 - pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu SGGW – asystent, do 1993 roku w Katedrze Roślin Ozdobnych, od 1993 w Samodzielnym Zakładzie Dendrologii

1996 – 2005 - adiunkt do 1999 w Samodzielnym Zakładzie Dendrologii, następnie w Katedrze Ochrony Środowiska SGGW.

2005 – 2009 - starszy wykładowca w Katedrze Ochrony Środowiska SGGW

Od 2009 - adiunkt w Katedrze Ochrony Środowiska SGGW



Ważniejsze pełnione funkcje

1990 – 1996 - przedstawiciel niesamodzielnych pracowników nauki w Senacie Akademickim SGGW (dwie kadencje)

1997 – 1998 - po. kierownika Samodzielnego Zakładu Dendrologii

1998 – 1999 - kierownik Samodzielnego Zakładu Dendrologii

1999 – 2009 - przedstawiciel młodych pracowników nauki w Radzie Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu

od 2010 – przedstawiciel samodzielnych pracowników w Radzie Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu

1996 – 1999 - kierownik projektu badawczego Komitetu Badań Naukowych nr 6PO4G001„Przydatność pnączy z rodzaju Vitis, Hedera i Polygonum do nasadzeń w dużych aglomeracjach miejskich”

2003 – 2007 - kierownik projektu badawczego Ministerstwa Nauki i Informatyzacji nr PO4G05324 „Wzrost rodzimych gatunków drzew w warunkach środowiska zurbanizowanego i naturalnego”

2007 – 2009 - przewodniczący Sekcji Dendrologicznej Polskiego Towarzystwa Botanicznego

2005 – 2009 - przewodniczący Rady Redakcyjnej Rocznika Dendrologicznego, pisma wydawanego przez PTB

od 2009 – przewodniczący Rady Redakcyjnej Rocznika Polskiego Towarzystwa Dendrologicznego

od 2010 – prezes Polskiego Towarzystwa Dendrologicznego.



Problematyka badań i zainteresowania naukowe

W swojej działalności naukowej zajmuję się szeroko pojmowaną dendrologią. Opublikowałem dotychczas, jako autor bądź współautor, 34 oryginalne publikacje recenzowane i monografie. Jestem współautorem skryptu. Dziesięć istotnych publikacji ukazało się po uzyskaniu w roku 2009 stopnia doktora habilitowanego.

Już pierwsze badania podjęte w pracy magisterskiej zaowocowały w 1980 roku publikacją w Roczniku Dendrologicznym. Dotyczyła ona chemotaksonomii lip i przyczyniła się do wyjaśnienia pozycji systematycznej i pochodzenia lipy warszawskiej – Tilia tomentosa ‘Varsaviensis’ i częściowo lipy krymskiej – Tilia ‘Euchlora’. Praca ta, jako istotna dla taksonomii uprawianych w Polsce lip, była wielokrotnie cytowana. W okresie zatrudnienia w Zakładzie Analizy Instrumentalnej Wydziału Technologii Żywności SGGW poznałem techniczne aspekty pracy badawczej, co ułatwiło późniejszą współpracę z przedstawicielami nauk technicznych.



Prace związane z roślinami pnącymi

Wstępny okres prowadzenia doświadczeń do pracy doktorskiej, doprowadził do współpracy z panią doc. dr Różą Krzywobłocką-Laurów z Instytutu Techniki Budownictwa w Warszawie. Uzyskałem merytoryczne wsparcie, pomocne w obalaniu błędnych wyobrażeń o wpływie roślin pnących na stan murów i elewacji. Nowym dla mnie wątkiem, który pojawił się w pracach poprzedzających rozprawę doktorską, była ich fizjologia. Zacząłem poznawać jej podstawy. Nawiązałem, trwającą do dziś, współpracę z dr hab. Stefanem Pietkiewiczem i prof. dr hab. Tadeuszem Łobodą z Katedry Fizjologii Roślin SGGW. Poprzez współpracę z dr Grażyną Kamińską z Zakładu Systemów Informacji Przestrzennej i Geodezji Leśnej SGGW, przy pomiarach wielkości pnączy, zapoznałem się wówczas z metodami pomiarów geodezyjnych. Pierwsze badania fenologiczne, stały się ważnym dopełnieniem całości zastosowanej kompleksowej metody oceny pnączy, a ja poznałem technikę ich wykonywania. W roku 1995 obroniłem pracę doktorską pod tytułem „Przydatność pnączy z rodzaju Parthenocissus do nasadzeń miejskich” i uzyskałem stopień doktora nauk rolniczych. Promotorem dysertacji był prof. dr hab. Henryk Chmiel, dzięki któremu, poznałem technikę pisania prac naukowych. Po zakończeniu pracy doktorskiej potrzebne stało się propagowanie jej wyników. Kolejne publikacje przyczyniły się do rozwiania wielu mitów i wątpliwości dotyczących negatywnego oddziaływania pnączy na budynki. Dowiodłem, że obecność pnączy nie tylko nie szkodzi pokrytym przez nie ścianom, ale przeciwnie, chroni je przed destrukcyjnym działaniem czynników środowiska. Wykazałem też, jak dużą rolę mogą odegrać pnącza w poprawie komfortu mieszkania i estetyki miast i jakie jest ich znaczenie w ekosystemie miejskim. Prace nad pnączami kontynuowałem w latach 1996-1999 jako kierownik Projektu Badawczego KBN „Przydatność pnączy z rodzaju Vitis, Hedera i Polygonum do nasadzeń w dużych aglomeracjach miejskich”. W wyniku przeprowadzonych badań określiłem, jak reagują wybrane pnącza na presję środowiska miejskiego. Roślin pnących dotyczyły również, wykonane w tym okresie prace eksperckie, z których pierwsza w 2000 roku dla Pracowni Konserwacji Zabytków „Zamek” w Warszawie, była opinią dotyczącą zastosowania roślin pnących na murach obronnych warszawskiej Starówki. W oparciu o liczne przykłady innych miast i zabytków, zanalizowałem możliwości wprowadzenia pnączy trwałych na odnawiane staromiejskie mury. Druga ekspertyza została wykonana w 2005 roku dla Zamku na Wawelu. Wskazałem w niej, na możliwości i sposób zachowania (uratowania) starego, około osiemdziesięcioletniego, bluszczu pospolitego i równie starego winobluszczu trójklapowego. Wiedza o roli i funkcjonowaniu pnączy, zdobyta w trakcie badań, zaowocowała wydaną w roku 2005 publikacją – skryptem „Zastosowanie roślin pnących i okrywowych”. Po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego nadal zajmowałem się pnączami, na wielu konferencjach popularno – naukowych jestem ich propagatorem. Nie zaprzestałem również prac nad fizjologicznymi aspektami rozwoju pnączy, co znalazło odzwierciedlenie w publikacji, która ukazała się w piśmie Dendrobiology w roku 2009. W pracy tej wykazaliśmy, jak różne są reakcje pnączy na warunki panujące na stanowiskach różnie usytuowanych względem stron świata.



Prace nad roślinami drzewiastymi w środowisku zurbanizowanym

Moje zainteresowania rozszerzały się i poświęcałem więcej czasu, innym niż pnącza roślinom drzewiastym uprawianym w warunkach miejskich. Podjąłem badania zniekształceń koron drzew miejskich powstających na skutek działania niekorzystnych czynników środowiska. Doprowadziły one między innymi do stwierdzenia, że większość z obserwowanych w Warszawie drzew przyulicznych wykazuje objawy takich zaburzeń. Za najważniejsze przyczyny ich powstawania uznaliśmy między innymi: nieodpowiednie dla drzew warunki świetlne, nieprawidłowo wykonane cięcia, zły dobór gatunków i odmian do warunków przestrzennych i siedliskowych, oraz brak dostatecznej w tej materii wiedzy, ze strony projektantów. W kolejnych pracach nad drzewami miejskimi zastosowałem, jako jeden z pierwszych w Polsce, rezystograf. Pozwoliło to pokazać, jak różnią się przyrosty radialne drzew w odmiennych siedliskach miejskich. W 2005 i 2007 roku ukazały się publikacje, których wyniki uzyskano dzięki zastosowaniu tego urządzenia.

Prace nad gatunkami drzewiastymi, w warunkach zurbanizowanych, zostały poszerzone o opracowania zamawiane przez Biuro Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy. Byłem ich kierownikiem. Pierwsze opracowanie dotyczyło doboru drzew do warunków miejskich i zostało wykonane wspólnie z kolegami z zespołu dendrologii. W kolejnych, przedstawiliśmy możliwości poprawy warunków wzrostu drzew przyulicznych w Warszawie. Wskazaliśmy jak postępować z drzewami nowo posadzonymi i już rosnącymi. Wybrane zostały najlepsze gatunki i odmiany drzew, krzewów i pnączy do sadzenia przy warszawskich ulicach. Wskazaliśmy strategiczne kierunki postępowania z drzewostanem miejskim, oraz modelowe rozwiązania zadrzewień przyulicznych. Efektem trzyletnich badań i obserwacji były liczne wnioski praktyczne. Jednym z efektów tych opracowań są nasadzenia nowych, poprzednio nie stosowanych w Warszawie gatunków i odmian, oraz sukcesywnie wprowadzane zalecenia, dotyczące sposobów poprawy warunków wzrostu drzew, przy ulicach o dużym natężeniu ruchu pojazdów.

Konsekwencją zainteresowania drzewami miejskimi, był projekt badawczy Ministerstwa Nauki i Informatyzacji „Wzrost rodzimych gatunków drzew w warunkach środowiska zurbanizowanego i naturalnego”, którego byłem kierownikiem. Stał się on podstawą napisania rozprawy habilitacyjnej. Już wstępny etap przygotowywania projektu pozwolił mi zorientować się, że jedną z metod oceny wzrostu drzew, będzie pomiar ich przyrostów i mogę natrafić na trudności. Nieco wcześniej, prowadząc prace magisterskie i rejestrując zmiany pokrojowe drzew zauważyłem, że wyniki pomiarów przyrostów bywają niejednoznaczne, a czasem nie odpowiadają rzeczywistości. Dlatego włączyłem do projektu jako jeden z punktów, opracowanie fotograficznej metody oceny przyrostów drzew.

Wyniki przeprowadzonych prac w dużym stopniu potwierdziły moje przypuszczenia, drzewa w warunkach przyulicznych rosły bardzo źle. Zmierzone zostały zdecydowanie mniejsze przyrosty pędów, wysokości, objętości koron i radialne drzew przy ulicach, niż na stanowiskach zbliżonych do naturalnych. Cały kompleks warunków siedliskowych panujących przy ulicach przyczynił się do zniwelowania naturalnego zróżnicowania przyrostów pędów i koron pomiędzy różnymi gatunkami drzew. Stwierdziłem, że w koronach wielu gatunków drzew przyulicznych zamiera corocznie część pędów. Liczne drzewa okresowo traciły pędy szybciej niż tworzyły nowe. Mimo pozornego wzrostu, lipy drobnolistne i brzozy brodawkowate, w niesprzyjających latach, wykazywały mniejszą sumaryczną długość pędów, niż w roku poprzednim. Proces ten nazwałem „ujemnym przyrostem” pędów. Okazało się też, że w bardzo suche lata, na wzrost drzew większy wpływ miały czynniki klimatyczne niż degradacja siedlisk przyulicznych. Badane gatunki wykazały o około 1/3 niższe średnie natężenie fotosyntezy w warunkach przyulicznych niż zbliżonych do naturalnych. Zawartość chlorofilu w liściach była wyższa u drzew rosnących w warunkach zbliżonych do naturalnych niż przyulicznych i koresponduje z maksymalnym natężeniem fotosyntezy netto.

Spośród badanych gatunków, stosunkowo dobrze, do warunków przyulicznych przystosowane okazały się jesiony wyniosłe i brzozy brodawkowate, gorzej jarzęby pospolite, klony pospolite, a najgorzej lipy drobnolistne. Czynnikiem, w największym stopniu ograniczającym wzrost badanych drzew przy ulicach, okazało się nadmierne zasolenie. Stwierdziłem, że sól stosowana do odladzania jezdni wpływa na drzewa nie tylko poprzez glebę, ale również poprzez powstający na jezdni aerozol. Pogorszenie się, przyulicznych warunków siedliskowych w latach (2000-2005), wpłynęło na zmniejszenie przyrostów radialnych badanych gatunków. Okazało się, że liczne drzewa przyuliczne znajdują się w stanie chwiejnej równowagi, pomiędzy rozwojem a zamieraniem. Dalsze pogorszenie się stanu siedlisk przyulicznych może przyczynić się do zaburzenia owej równowagi i w efekcie wyeliminowania drzew z wielu ulic Warszawy. Bezwzględnie konieczne jest podjęcie działań zmierzających do poprawy warunków wzrostu drzew przyulicznych.

Opracowana fotograficzna metoda oceny przyrostów pędów i koron drzew okazała się przydatna w badaniach. Dzięki jej zastosowaniu udało się przedstawić zjawiska niemożliwe do pokazania innymi metodami.

Na podstawie uzyskanych w projekcie badawczym wyników, w końcu roku 2008 opublikowałem rozprawę habilitacyjną pod tytułem „Wzrost rodzimych gatunków drzew przy ulicach Warszawy”. W dniu 24 czerwca 2009, na podstawie oceny ogólnego dorobku naukowego i przedstawionej pracy habilitacyjnej uzyskałem, nadany uchwałą Rady Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu SGGW, stopień naukowy doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie ogrodnictwa i specjalności dendrologia. Praca habilitacyjna została wyróżniona.

Uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego zaowocowało w niedługim czasie, między innymi, promotorstwem dwóch prac doktorskich. Jedna dotyczy istotnego problemu efektywności przesadzania, drzew druga jest rozwinięciem dotychczasowych badań nad wzrostem drzew w środowisku zurbanizowanym. W obu, wykorzystywana jest fotograficzna metoda oceny przyrostów drzew. Zastosowanie tej metody pozwoliło na kontynuację badań opisanych w rozprawie habilitacyjnej, a wyniki przedstawione są w najnowszej pracy opublikowanej w Roczniku Dendrologicznym (2010). Dotyczą okresu ośmiu sezonów badawczych i wskazują, na dalsze pogarszanie się stanu siedlisk przy ulicach Warszawy. W badaniach stosowane są również inne, najnowsze techniki, w tym fluorescencja chlorofilu. Otrzymane wyniki utwierdzają w przekonaniu, że pomiar fluorescencji chlorofilu pozwala na ocenę stanu, znajdujących się w stresie drzew przyulicznych.



Prawna ochrona i wycena drzew

Prace dotyczące prawnej ochrony, to współpraca między innymi z osobami i organizacjami społecznymi i pozarządowymi zajmującymi się ochroną drzew w krajobrazie. Te organizacje, to „Ratujmy Drzewa” z Trójmiasta i Stowarzyszenie na Rzecz Ochrony Krajobrazu Kulturowego Mazur „SADYBA”. Współpraca z jej działaczami zaczęła się w 2005 roku od wspólnych zadań w sejmowej Podkomisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia poselskiego projektu ustawy o zmianie Ustawy o Ochronie Przyrody. Naszym celem było wówczas i jest nadal, ograniczenie nieuzasadnionej wycinki drzew przydrożnych, w szczególności tam, gdzie aleje stanowią integralną część krajobrazu kulturowego i przyrodniczego. Wiemy, że niekontrolowana wycinka drzew przydrożnych prowadzi do trwałej i nieodwracalnej dewastacji przyrody i krajobrazu kulturowego wielu regionów, w tym Pomorza oraz Warmii i Mazur.

W roku 2009 powstała publikacja, która dotyczy ochrony alei przydrożnych. Jestem autorem dwóch artykułów w niej zamieszczonych. Mam nadzieję, że przyczyni się do zmian w aktach prawnych chroniących aleje. Aspekty prawne, były również głównym tematem pracy wykonanej dla Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. W tym przypadku, niektóre z proponowanych przez nas rozwiązań zawartych w „Wytycznych dla krajowego systemu ochrony terenów zieleni i zadrzewień” (2009), zostały uwzględnione w ostatniej nowelizacji Ustawy o Ochronie Środowiska.

W 2007 roku rozpoczęła się moja bliższa współpraca z Instytutem Gospodarki Przestrzennej i Mieszkalnictwa i panią dr hab. Haliną Barbarą Szczepanowską. W projekcie badawczym dotyczącym wyceny drzew na terenach zurbanizowanych, nazwanym „Opracowanie metody wyceny drzew dla warunków polskich na bazie analiz porównawczych metod zagranicznych, w tym krajów UE” opracowałem dwa tematy. Pierwszy z nich, to ustalenie listy drzew objętych opracowaniem wraz z punktacją ich przydatności na terenach zurbanizowanych, a drugi to ustalenie „współczynników przyrostu” dla drzew większych. Podjęta problematyka jest bardzo istotna, ponieważ obecnie stosowane rozwiązania prawne, w tym opłaty i kary za usuwanie drzew są pozbawione głębszych podstaw merytorycznych i nieaktualne. Nadal współpracuję z Instytutem Gospodarki Przestrzennej i Mieszkalnictwa. Zaowocowała ona opracowaniem, w którym zaproponowaliśmy nową, polską metodę wyceny drzew poza lasami. Jej część stanowi napisana wraz z doktorantką M. Pstrągowską publikacja zatytułowana „Lista gatunków i wyznaczenie współczyn¬ników gatunkowych i przyrostowych wykorzystanych w metodzie wyceny drzew” (2009). Na kanwie serii publikacji podjęliśmy wraz z pracownikami Instytutu Gospodarki Przestrzennej i Mieszkalnictwa, w roku 2010, próbę wprowadzenia nowej metody do praktyki, należy mieć nadzieję, że udaną.



Prace związane założeniami parkowymi

Obok zainteresowań roślinami drzewiastymi w środowisku miejskim, cały czas istotne miejsce w mojej pracy zajmowały założenia parkowe. W początkach pracy, w Samodzielnym Zakładzie Dendrologii, uczestniczyłem w pracach zespołowych, związanych z projektami gospodarką drzewostanem i rewaloryzacją, między innymi, Alei Najświętszej Marii Panny w Częstochowie i na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W końcu lat 90 rozpocząłem współpracę z Ośrodkiem Ochrony Zabytkowego Krajobrazu w Warszawie, co zaowocowało opracowaniem dotyczącym walorów dendrologicznych i krajobrazowych zabytkowych założeń ogrodowych w Kotlinie Jeleniogórskiej. Dodatkowym efektem wykonanych prac inwentaryzacyjnych była publikacja z roku 2007, dotycząca sposobów inwentaryzacji roślinności zabytkowych parków krajobrazowych. Wraz z zespołem autorskim wskazaliśmy w niej nowe, oparte na podstawach geobotanicznych, metody inwentaryzacji.

Opracowania parkowe, dotyczyły także monitorowania stanu drzewostanu w zabytkowych parkach warszawskich, w Parku Saskim oraz Parku Krasińskich, w czasie drążenia tuneli metra. Prowadzony monitoring pozwolił zabezpieczyć drzewa w zabytkowych parkach przed ewentualnymi gwałtownymi zmianami poziomu wód gruntowych.

Drzewami warszawskich parków zajmowałem się również w innym kontekście. Bliskie klasycznej systematyce było zespołowe opracowanie dotyczące analizy dendrologicznej i przyrodniczo–siedliskowej Parku Saskiego, wykonane w 1997 roku. Bardziej edukacyjny charakter miało, wykonane w 2005 roku, oznaczenie drzew i krzewów, oraz opracowanie tekstu na etykiety do historycznego Parku Ulricha na warszawskiej Woli. Efekt prac, to oznaczenie wszystkich drzew i krzewów w tym kolekcyjnym parku. Etykiety służą, jak sadzę z powodzeniem, jako forma popularyzacji wiedzy dendrologicznej.

Po roku 2009, moje zainteresowanie parkami warszawskimi nie ustało, czego efektem jest publikacja „Mało znane parki i zieleńce Warszawy jako rezerwuary dzikiej przyrody”, w której, wraz ze współautorami zwracamy uwagę na rolę jaką spełniają parki w całym ekosystemie miejskim. W tym nurcie znajduje się również, wykonane dla warszawskiego Biura Ochrony Środowiska, opracowanie pt. Inwentaryzacja zadrzewień z waloryzacją i gospodarką drzewostanem w Obszarze Specjalnej Ochrony Natura 2000 „Dolina Środkowej Wisły” (PLB140004) w Warszawie na odcinku praskim. Dotyczyło ono zagospodarowania tego unikalnego terenu w jednej z dużych stolic europejskich,.



Współpraca międzynarodowa i wyjazdy zagraniczne

Istotnym fragmentem mojej działalności poza granicami była współpraca z Ośrodkiem Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, późniejszym Krajowym Ośrodkiem Badań i Dokumentacji Zabytków. Byłem wykładowcą i prowadziłem ćwiczenia w Akademii Nieświeskiej w Brześciu Białoruskim. Międzynarodowa Podyplomowa Letnia Szkoła "Akademia Nieświeska" była wówczas jedną z form działalności KOBiDZ. Szkoła przeznaczona była dla absolwentów wyższych uczelni, zawodowo zajmujących się problemami ochrony i konserwacji zabytków, głównie w krajach byłego Związku Radzieckiego. Słuchacze, szkoleni częściowo w Polsce częściowo na Białorusi, są jednymi z tych, którzy mogą ratować resztki dziedzictwa kulturowego na należących kiedyś do Polski terenach. W roku 2001 uczestniczyłem jako wykładowca w VII kursie szkoły o nazwie „Praktyczne aspekty rewaloryzacji zabytkowych założeń ogrodowych”.

Wyjazdy zagraniczne w ostatnich latach, to również mój pobyt w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej w roku 2004. Trzytygodniową podróż po arboretach, ogrodach botanicznych i szkółkach produkcyjnych w kilku stanach i miastach począwszy od Chicago, a skończywszy na San Francisco odbyłem z dr Szczepanem Marczyńskim, na zaproszenie dyrektora Ogrodu Botanicznego w Chicago.

Byłem, w ostatnich latach inicjatorem kontaktów pracowników i studentów naszej uczelni z Wydziałem Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu Uniwersytetu w Brnie (Czechy). W roku 2006 przeprowadziłem tam wykłady na temat fotograficznej metody oceny przyrostów drzew i wpływu roślin pnących na ściany i mury.

W latach 2007 - 2009, uczestniczyłem w europejskim programie COST E42 “Growing Valuable Broadleaved Tree Species”. Spotkania uczestników programu, w których brałem udział odbyły się w Finlandii, Włoszech, Polsce i Niemczech. Efektem prac trzeciej grupy roboczej - nazwanej “Inne niż drewno wartości drzew liściastych”, są opracowania dotyczące, między innymi wartości kulturowych, znaczenia krajobrazowego drzew liściastych, oraz zastosowania wybranych gatunków drzew w warunkach zurbanizowanych.



Nie sposób pominąć mojej aktywności w organizacjach skupiających polskich dendrologów. Szczególnie ważne wydaje mi się reaktywowanie samodzielnego Polskiego Towarzystwa Dendrologicznego. Po wznowieniu jego działalności, jestem pierwszym prezesem wyłonionym w drodze głosowania członków.



Moja działalność została zauważona i doceniona, między innymi poprzez przyznanie mi dwukrotnie w roku 2006 i 2007 indywidualnej Nagrody III Stopnia JM. Rektora SGGW za osiągnięcia dydaktyczne, oraz w roku 2010 indywidualnej nagrody III Stopnia JM. Rektora SGGW za osiągnięcia naukowe. W roku 2009 uzyskałem wyróżnienie przyznane przez Radę Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu SGGW za pracę habilitacyjną. W roku 2003 otrzymałem wraz z pięciorgiem studentów nagrodę Starosty Jeleniogórskiego za „Inwentaryzację dendrologiczną i wskazania pielęgnacyjne dla drzewostanu rezydencji Króla Pruskiego Wilhelma II w Mysłakowicach”.

Publikacje

  1. • BOROWSKI J., LATOCHA P. 2006. Trees and shrubs suitable for street conditions in Warsaw and cities in central Poland. Rocz. Dendrol. 54: 83–94.

  2. • Biernacka E., Małuszyńska I., Małuszyński M. J., Borowski J., 2007. Copper and lead availability in the upper layer of soils of green belts of Warsaw. (w) Nowak W. Bień J. (red.) Environmental protection into the future Wyd Politechniki Częstochow

  3. • BIERNACKA E., MAŁUSZYŃSKA I., MAŁUSZYŃSKI M. J., BOROWSKI J., 2007. Iron and manganese availability in the upper layer of soils of green belts of Warsaw. Ochrona Środowiska i Zasobów Naturalnych 31: 106–109.

  4. • BOROWSKI J., PSTRĄGOWSKA M. BYLINOWSKA K. 2007. Annual rings and crown increment of native trees situated in street-side locations and in natural environment. Ann. Warsaw Univ. of Life Sci. – SGGW, Horticult. Landsc. Architect. 28: 159–

  5. • BOROWSKI J., PSTRĄGOWSKA M. Effect of crown reduction on radial increments of European ash. Rocz. Dendrol. 55:33–39.

  6. • BOROWSKI J., SIKORSKI P., WIERZBA M., WYSOCKI Cz. 2007. Methods of vegetation inventory−making in historical landscape park based on geobotanical knowledge Sylwan 12: 30–39.

  7. • BOROWSKI J. 2008. Growth of native tree species in the streets of Warsaw. Wyd. SGGW.

  8. • BELL S., MCLOUGHLIN J., REEG T., GAVALAND A., MUEHLTHALER U., MAKINEN K., CASTRO J., CARVALHO A. M., CZIESEWZKA A., BOROWSKI J., FERRINI F., PENNATI L., DINI-PAPANASTASI O. AND ISPIKOUDIS I. 2008. Cultural Aspects Of The Trees in Selected European

  9. • BOROWSKI J., ŁOBODA T., PIETKIEWICZ S. 2009. Photosynthetic rates and water use efficiencies in three climber species grown in different exposures at urban and suburban sites. Dendrobiology 2009, vol. 62: 55–61.

  10. • BOROWSKI J., PSTRĄGOWSKA M. 2009. List of tree species, development of species and increment factors used in tree valuation method. Instytut Gospodarki Przestrzennej i Mieszkalnictwa, Warszawa, 2009: 23pp.

  11. • PSTRĄGOWSKA. M., BOROWSKI J. 2009. Fotograficzna metoda pomiaru przyrostów drzew w badaniach regeneracji koron przesadzanych jesionów wyniosłych Photographic methods for the measurement of tree growth through the study of crowns of replanted commo

  12. • BOROWSKI J., ŁOBODA T., PIETKIEWICZ S. 2009. Photosynthetic rates and water use efficiencies in three climber species grown in different exposures at urban and suburban sites. Dendrobiology vol. 62: 55–61.

  13. • SWOCZYNA T, KALAJI H., M., PIETKIEWICZ S., BOROWSKI J, ZARAŚ-JANUSZKIEWICZ E. 2010. Photosynthetic apparatus efficiency of eight tree taxa as an indicator of their tolerance to urban environments. Dendrobiology vol. 63: 65–75.