Zbigniew Muszyński
Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1969-75.
Urodzony 18 stycznia 1912 r. w Dominikowicach. Studiował na Wydziale Lotniczym Wyższej Szkoły Technicznej (ESA – IMP) w Paryżu, gdzie w 1933 r. otrzymał dyplom inżyniera konstruktora lotniczego. Uprawnienia nostryfikacyjne dyplomu uzyskał w 1955 r. Stopień doktora nauk technicznych otrzymał w 1956 r. na Wydziale Technologii Drewna SGGW na podstawie rozprawy pt. „Niektóre cechy charakterystyczne wynalazczości na ziemiach polskich”, zaś stopień doktora habilitowanego – na Wydziale Technologii Drewna Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu w 1970 r. po przedłożeniu rozprawy pt. „Studium rozwoju techniki w służbie rolnictwa”.
Pracę w szkolnictwie wyższym rozpoczął w 1947 r. jako wykładowca w Wyższym Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych w Katowicach. Zastępcą profesora został w 1951 r., z chwilą rozpoczęcia pracy w SGGW. W 1954 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, natomiast profesorem zwyczajnym – w 1962 r.
Pracę zawodową rozpoczął w 1933 r. jako inżynier konstruktor w przemyśle lotniczym, później w przemyśle zbrojeniowym i ponownie w przemyśle lotniczym – aż do wybuchu wojny w 1939 r. W Polsce Ludowej w 1945 r. został powołany do grup operacyjnych przeznaczonych do organizowania przemysłu metalowego; w lipcu tegoż roku objął stanowisko naczelnego dyrektora fabryki „Josephy” w Bielsku-Białej. W 1948 r. został mianowany dyrektorem w Centralnym Zarządzie Przemysłu Metalowego w Warszawie, stąd w 1949 r. przeszedł na stanowisko prezesa Urzędu Patentowego PRL, pracując równoczesnie w SGGW i w Państwowej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów na stanowisku dyrektora Departamentu Techniki. Od 1963 r. był już zatrudniony wyłącznie w SGGW, nadal jako kierownik Katedry Maszynoznawstwa Ogólnego na Wydziale Technologii Drewna, a później – aż do chwili przejścia na emeryturę w 1977 r. – na stanowisku dyrektora Instytutu Podstaw Techniki. Przez sześć lat był dziekanem WTD, siedem lat prorektorem i sześć lat rektorem SGGW. Domenę zainteresowań naukowych prof. Z. Muszyńskiego w SGGW stanowiły zagadnienia techniczne z zakresu ogólnej budowy maszyn, a zwłaszcza technologii metali. W okresie zaś międzywojennym zajmował się konstrukcją szybowców i samolotów; był konstruktorem, między innymi, jednego z pierwszych w Polsce szybowców.
Jego dorobek naukowy reprezentuje przeszło 150 pozycji, których najważniejszą jest podręcznik pt. „Zarys technologii metali”, uznany za podstawowy również w wielu wyższych szkołach technicznych, oraz 9 skryptów, pomijając inne publikacje książkowe, niezwiązane z dydaktyką. W czasie wojny czynnie uczestniczył w działalności Armii Krajowej. Miał wyszkolenie pilota i tytuł majora rezerwy.
