Stefan Biedrzycki
Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1921-22 i 1929-32. Był także dziekanem Wydziału Ogrodniczego SGGW.
Ukończył Szkołę Rolniczą w Puławach (uzyskał tytuł agronoma pierwszego stopnia) i Politechnikę Warszawską (uzyskał tytuł inżyniera mechanika).
Od 1907 r. pracował w powstałym Towarzystwie Kursów Rolniczych, które w 1916 r. stało się Wyższą Szkołą Rolniczą (protoplastą SGGW) i której został dyrektorem. Po przemianiowaniu w 1918 r. WSR na Szkołę Główna Gospodarstwa Wiejskiego, Biedrzycki został prorektorem i dziekanem Wydziału Rolniczego. W 1919 r. został mianowany profesorem zwyczajnym mechaniki rolniczej SGGW. Choć prowadził wykłady także na Politechnice Warszawskiej oraz uniwersytetach w Poznaniu i Wilnie, związany był przede wszystkim z SGGW.
W 1920 r. rozpoczął organizowanie w SGGW Zakładu Maszynoznawstwa Rolniczego, stworzył warsztat pracy naukowej, który dawał możliwość prowadzenia samodzielnych badań. Zastosował tez nowy sposób badań – oprócz sprawdzania pracy maszyn w laboratorium zaczął obserwować je także w polu, w czasie pracy. W 1921 r. został rektorem SGGW, ponownie został wybrany jeszcze w 1929 r. Pracował nad popularyzacją i rozwojem maszynoznawsta w Polsce.
Oprócz zasług dla rolnictwa, Stefan Biedrzycki wniósł też pewien wkład w odzyskanie niepodległości po I wojnie światowej - w 1915 r., kiedy po ustąpieniu Rosjan powstała Straż Obywatelska, Biedrzycki został komisarzem XI Okręgu. Co ważne, w ślad za nim do Straży, jako jego podkomendni wstąpili wszyscy studenci Kursów Przemysłowo-Rolniczych.
