SGGW

Aktualności

21
stycznia
2019

"Złoty Inżynier 2019" - kto zdobędzie tytuł?

Trwa głosowanie w plebiscycie „Złoty Inżynier 2019”. W gronie kandydatów do nagrody są osoby związane z SGGW. Na naszych pracowników i absolwentów można głosować do 10 lutego 2019 roku.


Wśród nominowanych do tytułu "Złoty Inżynier 2019" są:

Głosowanie: http://plebiscyt.przeglad-techniczny.pl 

Prof. dr hab. inż. melioracji wodnych Kazimierz Banasik - menedżer nauki związany z macierzystą uczelnią. Prorektor SGGW ds. rozwoju, prezes Stowarzyszenia Hydrologów Polskich, członek prezydium Komitetu Inżynierii Środowiska PAN, do niedawna członek Komitetu Melioracji i Inżynierii Środowiska Wiejskiego PAN. Ponadto prof. Kazimierz Banasik reprezentuje polskich naukowców w wielu organizacjach międzynarodowych m.in. jako: vice Prezydent ICCE-IAHS (Międzynarodowa Komisja Erozji Kontynentalnej- Międzynarodowa Asocjacja Badań Hydrologicznych), reprezentant Polski w Akcjach COST – Europejskiego Programu Współpracy w Dziedzinie Badań Naukowo-Technicznych.        

Prof. Kazimierz Banasik od ukończenia studiów jest pracownikiem SGGW. W latach 1998- 2005 kierował pracownią procesów erozji i sedymentacji, a w 2001 r. został kierownikiem Zakładu Inżynierii Rzecznej i był nim do 2012 r.. Już w 1999 r. został prodziekanem Wydziału Inżynierii i Kształtowania Środowiska, by w 2002 r. być wybranym na stanowisko dziekana tego Wydziału i piastować tę funkcję do 2008 r. W tym właśnie roku został Pełnomocnikiem Rektora SGGW ds. współpracy międzynarodowej, by w 2012 r. zostać Pełnomocnikiem Rektora ds. Międzynarodowych Projektów Badawczych. W 2016 r. został wybrany prorektorem SGGW ds. rozwoju i pełni nadal tę funkcję.

Kariera naukowa K. Banasika rozpoczęła się w 1983 r., gdy uzyskał stopień doktora nauk technicznych. Praca habilitacyjna z 1995 r. dotycząca modelowania procesów hydrologicznych pozwoliła na uzyskanie stopnia doktora habilitowanego, a od 2006 r. jest profesorem zwyczajnym.

Jako dydaktyk szczyci się współautorstwem trzech podręczników, a obszary badań naukowych prof. Banasika koncentrują się wokół: hydrologii, inżynierii wodnej oraz ochrony hydrosfery. Zorganizował dziesiątki międzynarodowych sympozjów, konferencji i kongresów naukowych.W ostatnich latach wiele czasu pochłaniała mu koordynacja międzynarodowych projektów badawczych, w tym wiele z nich dotyczy zapobiegania powodziom.     

Andrzej Pisula urodził się 9 października 1940 roku w Opolu Lubelskim. Liceum im. M. Konopnickiej w Warszawie ukończył w 1957 roku. W 1962 roku uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera, w 1968 roku – stopień naukowy doktora nauk rolniczych, a w 1974 roku stopień doktora habilitowanego nauk technicznych – wszystkie w SGGW, na Wydziale Technologii Rolno-Spożywczej. W 1989 roku uzyskał tytuł profesora, a w 1994 roku został profesorem zwyczajnym. W latach 1962–2011 był zatrudniony w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie na Wydziale Nauk o Żywności (wcześniej Wydział Technologii Rolno-Spożywczej i Wydział Technologii Żywności), przechodząc wszystkie szczeble kariery naukowej – od stanowiska asystenta poczynając, a na stanowisku profesora zwyczajnego kończąc.

Profesor Andrzej Pisula jest znanym i cenionym w kraju oraz na świecie specjalistą z zakresu technologii mięsa. Jego dorobek jest zarówno merytorycznie, jak i liczbowo wyróżniający i obejmuje 320 opracowań, w tym 76 oryginalnych prac twórczych, 7 podręczników i skryptów, 14 monografii, 76 prac przeglądowych i popularnonaukowych, 76 komunikatów naukowych na krajowych i zagranicznych konferencjach i sympozjach, 17 artykułów publicystycznych, 33 prace niepublikowane (projektowe, instrukcje wdrożeniowe i prace zastrzeżone). Wielokrotnie zapraszany był na renomowane kongresy światowe i polskie, na których wygłaszał referaty plenarne.

Tematyka prac badawczych Profesora jest ściśle związana z nauką o żywności, a szczególnie z technologią mięsa i jego przetwórstwem. Główne zagadnienia będące przedmiotem Jego zainteresowania to: zdolność wiązania wody przez mięso, przyczyny występowania mięsa wodnistego (PSE) i określenie jego przydatności technologicznej, przemiany nukleotydów w mięsie w czasie jego przetwarzania, zmiany barwy mięsa wywołane przechowywaniem i przetwarzaniem, wpływ dodatków funkcjonalnych na jakość przetworów mięsnych, przydatność technologiczna mięsa odzyskanego mechanicznie, technologia mięsa bez poubojowego wychładzania („mięsa ciepłego”) oraz utylizacja odpadów przemysłu mięsnego.

Profesor wyróżnia się bardzo dużą i udokumentowaną aktywnością w zakresie tworzenia, organizacji i zarządzania zespołami badawczymi. Angażował i nadal angażuje się w tworzenie interdyscyplinarnych zespołów badawczych na macierzystym Wydziale i w SGGW, w skali kraju, w obszarze międzynarodowym, często z udziałem podmiotów otoczenia gospodarczego.

Był promotorem 84 prac magisterskich, 38 prac inżynierskich oraz 8 prac doktorskich, recenzentem 11 prac doktorskich, 7 prac habilitacyjnych oraz 12 wniosków o nadanie tytułu profesora. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że prace magisterskie i doktorskie, wykonywane pod Jego promotorstwem, w większości przypadków miały znaczenie praktyczne i były upowszechnianie w zakładach przemysłu mięsnego.

Profesor może poszczycić się bardzo bogatą działalnością organizacyjną w SGGW i poza nią. W Uczelni pełnił funkcje: kierownika Zakładu Technologii Mięsa, kierownika Katedry Produktów Białkowych i Tłuszczowych, kierownika Katedry Technologii Żywności Pochodzenia Zwierzęcego, prodziekana i dziekana Wydziału Technologii Żywności oraz prorektora ds. rozwoju SGGW w dwóch kadencjach w okresie 1996–2002.

W czasie pełnienia przez prof. dr. hab. Andrzeja Pisulę funkcji prorektora SGGW rozpoczęto proces restrukturyzacji Uczelni i budowy nowego kampusu. Przy ogromnym zaangażowaniu Profesora przeprowadzono w tym okresie restrukturyzację uczelnianych zakładów doświadczalnych. Sprecyzowano także zadania dydaktyczno-naukowe dla poszczególnych zakładów oraz określono ich programy gospodarcze, co zaowocowało po raz pierwszy od wielu lat uzyskaniem dodatnich wyników finansowych. Przygotowano dokumentację oraz przeprowadzono przetargi sprzedaży kilkudziesięciu działek, głównie na terenie Ursynowa i Wilanowa. Profesjonalne zarządzanie przez prof. dr. hab. Andrzeja Pisulę zasobami finansowymi Uczelni pozwoliło na zgromadzenie znacznych środków na rozbudowę kampusu.

Dzięki staraniom Profesora w krótkim czasie przygotowano program rozwoju Uczelni w zakresie rozbudowy jej kampusu na Ursynowie oraz stopniowego likwidowania działalności dydaktyczno-naukowej na Grochowie, w Brwinowie oraz przy ulicy Rakowieckiej. Pod Jego nadzorem przygotowano dokumentację techniczną i przeprowadzono konkurs architektoniczny na zagospodarowanie terenu ursynowskiego kampusu SGGW, przyjmując zasadę modułowych obiektów z lokalizacją w nich wydziałów o zbliżonym zakresie dydaktycznym i naukowym. Pozwoliło to na optymalne wykorzystanie terenu, z zapewnieniem miejsca na dalszą rozbudowę, oraz znaczne zmniejszenie kosztów projektowania i przyśpieszenie ich realizacji. Profesor ściśle współpracował z architektami w trakcie projektowania budynków dydaktyczno-naukowych i sportowych kampusu. Podczas realizacji inwestycji nadzorował przebieg prac budowlanych oraz wyposażanie poszczególnych obiektów.

O dużym uznaniu wiedzy i umiejętności prof. dr. hab. Andrzeja Pisuli świadczy także Jego 7-letnia praca w Sekretariacie ONZ ds. Wyżywienia i Rolnictwa w Rzymie. Profesor ściśle współpracował i nadal współpracuje z polskim przemysłem mięsnym. Wyrazem uznania Jego działalności na rzecz praktyki przemysłowej było powierzanie Mu pełnienia licznych funkcji, m.in.: przewodniczącego Komisji Nauki SITSpoż NOT, członka Rady Naukowej przy Ministrze Przemysłu Spożywczego i Skupu, członka Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, przewodniczącego Normalizacyjnej Komisji ds. Mięsa i Przetworów Mięsnych Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, przewodniczącego Rady Nadzorczej ANIMEX S.A. oraz członka Rady Nadzorczej TARCZYŃSKI S.A.

Zbigniew Chaculski Inżynier ogrodnik po SGGW (1972 r.), wykonawca i propagator ochrony starych drzewostanów. Ekolog, działacz FSNT-NOT, główny twórca Polskiego Towarzystwa Chirurgów Drzew, przedstawiciel tego Stowarzyszenia w Radzie FSNT-NOT. Twórca wydanego w 1992 r. pierwszego w Polsce podręcznika „Chirurgia drzew”, autor wielu artykułów z tego zakresu oraz książki „Leczenie i pielęgnowanie drzew starych”. Biegły sądowy i twórca Komisji Ochrony Środowiska przy FSNT-NOT.

Mgr inż. Zbigniew Chachulski  swoją działalność na rzecz ochrony starych drzew rozpoczął od ukończenia Sekcji Kształtowania Terenów Zieleni na Wydziale Ogrodniczym w Warszawie. Jeszcze w ramach studenckiej spółdzielni pracy Uniwersitas zorganizował grupę zajmującą się pracami pielęgnacyjnymi drzew. To ta ekipa – na początku lat 70. – wykonała wiele prac przy drzewostanach na terenie zabytkowych parków stolicy (Królikarnia, otoczenie SARP). W latach 1973-74 grupa inż. Chachulskiego wykonała kompleksowe prace na terenie parku w Radziejowicach.

Po odbyciu praktyki z zakresu chirurgii drzew w Danii i Holandii, Zbigniew Chachulski organizował w 1975 r. pierwszy w kraju Zakład Robót Specjalistycznych zajmujący się pielęgnacją i leczeniem drzew, działający w ramach stołecznego MPRO. Pod jego kierownictwem wykonano wiele prac przy drzewostanach parków Warszawy (Park Praski, Skaryszewski i Ogród Saski) oraz w parku w Otwocku Wielkim.

W 1983 r. podjął działania zmierzające do powołania Stowarzyszenia Chirurgów Drzew w ramach NOT. Pierwszy sukces odniósł w 1986 r., powołując Ogólnopolską Sekcję Chirurgów Drzew przy ZG Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Ogrodnictwa, a po wejściu w życie ustawy o stowarzyszeniach (1991 r.) powołał Polskie Towarzystwo Chirurgów Drzew i objął w nim funkcję wiceprezesa ZG.